นิรนาม

posted on 26 Aug 2009 13:10 by naipeet

สายลมพัดแรง แสดงถึงความโหดร้าย

 เมื่อวานก่อน ฝูงนกกระยางขาว บินออกมาจากบทกวีของศิริวรณ์ แก้วกาญจน์

เขาเชิญชวนให้พวกเรา ตามหาฝูงนกกระยางขางฝูงนั้น

เราพยายามแล้ว แต่หากันไม่เจอ... เพราะเราไร้พลังอันแข็งแกร่ง

หนึ่งพันกิโลเมตรจากชายแดนใต้ ศิริวรณ์ให้เราย้อนรำลึกถึงวันเก่าๆ ... ที่พวกเขาเกิดมาจากลูกหลานชาวเล ชาวประมง ... เราย่อนความหลังรำพึงรำพัน ...

ไม่นาน เรวัตร์ พันธ์พิพัฒน์ กลับมาส่งเสียงให้เราดูชีวิตของสองตายาย

สองตายายที่ใช้ชีวิตแบบเรียบง่าย แต่ตอนท้ายกลับกลายเป็นคนแก่ ที่เดียวดายและอดอยากล้มตายอยู่ในบางกอก...

เราสลดใจ... เราเศร้า ...

เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์ จึงให้กำลังใจเรา เติมสีเขียวให้ต้นไม้ เติมสีฟ้าให้ทะเล เติมความรักให้หัวใจ ฟังเสียงนกร่ำในบทกวี... แล้วก็พาไปพบกับชีวิตสองตายายอีกคู่หนึ่ง เราเศร้า เราโศกาอาดูร

แล้วคนสร้างเรื่องก็จากไป...

 

ภวังค์ที่ 1

คุณเคยดูโฆษณาสุรา-เบียร์มั้ย โฆษณาสวยมาก งามมาก อลังการ ยิ่งวันนั้นดูรายการอะไรสักอย่างจำไม่ได้แล้ว มาบอกถึงความสำเร็จของ ลีโอ แล้วมันก็พูดๆๆๆๆๆไป พร่ำๆๆๆๆไป ด้านล่างจอ มันขึ้นว่า "การดื่มสุราผิดศีลข้อ ๕" เฮ้ย!!! ขึ้นทำพระแสงอิหยังวะ ... เอาหน้า หรือ โง่ หรือแกล้งโง่

 

 

ภวังค์ที่ 2

หน้าซองบุหรี่เลย คนแก่คนนึงไปซื้อบุหรี่ที่ร้านสะดวกซื้อ มันบอกคนขายว่า "น้องๆ เอาซองที่ไม่น่าเกลียดนะ ปอดไม่เอา คอรั่วไม่เอา เอาดีๆหน่อย" เฮ้ย!!! มึงจะสูบทำไม ตกลงมึงกลัวหรือมึงดัดจริต  แล้วยิ่งเสือกขึ้นรุปไว้ที่หน้าซองอีกนะ ที่สำคัญ "การสูบบุหรี่ทำลายสุขภาพ" "การสูบบุหรี่ทำให้สมรรถภาพทางเพศเสือม" เฮ้ย!!! โง่หรือแกล้งโง่ฟะ

 

ภวังค์ที่ 3

"รายการต่อไปนี้ ไม่เหมาะกับเด็กที่อายุต่ำกว่า 13 ปี ผู้ใหญ่ควรให้คำแนะนำ" ถ้ามึงปรารถนาดีต่อเด็กอายุต่ำกว่า 13 ปี มึงก็อย่าฉายสิวะ โถ....แกล้งโง่หรือโง่จริง

 

 

คนไทย เป็นแบบนี้นะ รู้ว่า ไม่ดี แต่จะทำ ประมาณว่า ดีชั่วรู้หมด แต่อดไม่ได้  ต้องเกิดใหม่แล้วล่ะ

 

 

ปากเป็นเอดส์...

posted on 31 Jul 2009 16:18 by naipeet

 

บนถนนสายหนึ่ง มีความเหงา ความเดียวดาย และความอ่อนล้า กองพะเนินเทินทึกอยุ่บนถนนนั้น หลายคนเห็นแล้วก็จากไปอย่างไม่ใยดี เพราะกลัวว่าตัวเองจะผ่านสิ่งเหล่านั้นไปไม่ได้ แต่ผมก็ยังคงเดินหน้าต่อไป ไม่สนใจแม้ใครจะทัดทาน แต่ผมไม่ใช่คนกล้าหาญหรือเก่งกาจเป็นวีรบุรุษอะไรหรอก ผมเดินไปอย่างช้า ๆ เหนื่อยก็พักนะ ท้อบ้างในบางเวลา แต่จะไม่ถอย ...

วันหนึ่ง ผมก็มาเจอกับทางแยกของถนนนั้น มันเยอะแยะมากมาย แล้วผมก็หมดสติไป จากการตะลึงในความยิ่งใหญ่และแปลกใหม่ของถนนหน้าหน้า..

ตอนที่ 2 รอบหน้า